شمارهٔ ۸۱۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: تم۵ بیت

بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانمبمستی از سر این سبحه و زنار برخیزم

بکش آن سرمه در چشمم که غیر از دوست نشناسمبسازم ساز صلح کل و از پیکار برخیزم

زلطف ای شاخ طوبی بر سر من سایه ای افکنکه از وجد و شعف از سایه دیوار برخیزم

بکن در میکده خاکم که وقت نفخ صور از جاچو گرد از آستان خانه خمار برخیزم

به دوزخ چون بری آشفته را با مهر حیدر برکه با دامان پرگل چون خلیل از نار برخیزم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر ابراز احساسات عمیق شاعر درباره عشق و مستی است. او از عشق الهی و دوستی خداوند سخن می‌گوید و می‌خواهد از تعلقات دنیوی چون خرقه و دفتر بگذرد. شاعر با اشاره به محبت و لطف الهی، از سرمستی و شوق عشق صحبت می‌کند و نیک‌خواهی و صلح را جایگزین جنگ و پیکار می‌سازد. در نهایت، او در مورد معاد و نجات از آتش دوزخ سخن می‌گوید، با اشاره به عشق و محبت به ائمه و به ویژه حضرت علی (ع) که با آن، از عذاب رهایی می‌یابد. در کل، شعر در پی بیان حسی عمیق از عشق و رهایی است.