شمارهٔ ۸۱۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ستم۶ بیت

زآن دهانم داد دشنامی که من می‌خواستمبعد عمری دید دل کامی که من می‌خواستم

جست دل زلف دلارامی که من می‌خواستمیافته امشب دلارامی که من می‌خواستم

سوزی اندر بلبلان افکند و آتش زد به گلداشت باد صبح پیغامی که من می‌خواستم

از چه پیر می‌فروشانم ز جامی خم نکردبود در پای خُم آنجا می که من می‌خواستم

بود چشم شوخ او را زلف خالی توامانداشت بر کی دانه و دامی که من می‌خواستم

زاهدی را دید عاشق گشته رندی دوش گفتجمع شد آن کفر و اسلامی که من می‌خواستم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره آرزوها و خواسته‌های شاعر است. او از دشنامی که از دهانش شنیده، و همچنین از دل‌های کامی و دلبرانی که همیشه در آرزو داشت، صحبت می‌کند. شاعر از زیبایی‌های عشق و شور و شوقی که در زندگی‌اش تجربه کرده، می‌گوید و به یاد می‌آورد که از زلف و نگاه محبوبش چه خواسته‌هایی داشته است. همچنین به تضاد بین زهد و عشق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند مرزهای اعتقادی را در هم بشکند. در نهایت، شاعر به وجود ترکیب کفر و دین در عشق و معانی آن اشاره کرده و درمی‌یابد که آنچه همیشه می‌خواسته، در اعماق دلش موجود است.