شمارهٔ ۷۹۹

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)قافیه: مانیزهمبدنیستیم۹ بیت

گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینمبر آتش دیگدان دارم کجا از جوش بنشینم

منم آن بلبل شیدا که گلزارم شده یغمابگو خود ای گل رعنا که چون خاموش بنشینم

بود تا هوشم اندر سر از این سودا بجوشد دلکرم کن ساقیا رطلی که تا مدهوش بنشینم

کنم چون نی همی ناله بنوشم خون دل چون میچو بی‌روی تو یک شب من به نای و نوش بنشینم

مرا نار هوا در دل مرا سودای تو بر سرسراپایم گرفت آتش کجا از جوش بنشینم

حریم کعبه دل را مقیم آستانستمبه یادت چند در این کشور مغشوش بنشینم

ز شوق حلقهٔ گیسوی تو رفتم سوی کعبهبه محراب از برای قبله ابروش بنشینم

نیارم سر فرود آشفته بر تخت جم و قیصراگر با آن سگ کو دست در آغوش بنشینم

در میخانه رحمت بود خاک نجف ای دلبود با آن سگ کو یک دمک همدوش بنشینم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس تنهایی و شیدایی خود را بیان می‌کند. او در جستجوی آرامش در جایی است که به نظر می‌رسد نمی‌تواند به آن دست یابد. او خود را به بلبل شیدایی تشبیه می‌کند که در گلزارش به یغما رفته و نمی‌داند چگونه خاموش بنشیند. شاعر از ساقی می‌خواهد که به او رطلی بدهد تا بتواند دلتنگی‌اش را فراموش کند و از عشقش به محبوبش بگوید. او احساس می‌کند که ناراحتی و عشقش سراسر وجودش را گرفته و نمی‌تواند آرامش یابد. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که حتی اگر به مکان‌های مقدس مثل کعبه هم برود، باز هم او در جستجوی محبوبش است و نمی‌تواند به راحتی آسوده بماند.