شمارهٔ ۷۷۳
ساقی بیار بوسم کز می خمار دارموز بحر هستی امشب میل کنار دارم
ناصح مده تو پندم کز عشق ناگزیرممستم بکن تو ساقی کز عقل عار دارم
در آینه شهودم کی یار رخ نمایدتا من زگرد هستی بر رو غبار دارم
تا شد زدست بیرون دامان آن نگارینعارض زخون دیده دایم نگار دارم
گر بر سرم ببارد سنگ جفا رقیبتچون آسیای زیرین پای استوار دارم
چوگان طره ات را گوئی زسر بسازمگوهر زبحر چشمت بهر نثار دارم
آشفته شد جهانی زین گفته پریشانآشفته تا که سودا با زلف یار دارم
گفتم که از سگانت بشمارم از عنایتگفتا که چون تو در خیل من صد هزار دارم
ساقی بزم وحدت شاهنشه ولایتکز بندگیش از جم در دهر عار دارم