شمارهٔ ۷۴۴

قافیه: امبرگیرم۹ بیت

من آن نیم که بجز بار عشق یار کشمنیم حمول که جز بار دوست بار کشم

کناره جوی شوم من زباغ کون و مکانمگر چو جو قد سرو تو در کنار کشم

قرار ما ز ازل نیست غیر جان بازیگمان مدار که من دست از این قرار کشم

نه مردیست گریزان شدن زعرصه عشقزنی زسر بنهم بار مرد وار کشم

من و تحمل در جور مدعی حاشاجفای مدعیان از برای یار کشم

چو دست میدهدم نشئه محبت دوستچه حاجتست که درد سر خمار کشم

گل وصالش آشفته چون بدست افتادسزد بباغ اگر منتی زخار کشم

بآان امید که تازد بخاک من روزیهزار منت از آن ترک شهسوار کشم

اگر غبار در مرتضی بیارد بادبه چشم یک دو سه میلی از آن غبار کشم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و دردناک شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که تنها بار عشق یار را بر دوش می‌کشد و جز آن چیزی را تحمل نمی‌کند. او خود را از دنیای مادی جدا می‌داند و فقط در کنار محبوبش آرامش می‌یابد. شاعر به عشق اشاره می‌کند که هیچ مردی نمی‌تواند از آن فرار کند و او نیز نمی‌تواند از درد و رنجی که به خاطر عشق تحمل می‌کند، دست بکشد. او در بیان احساساتش از ضربات جفای معشوق و محبت برای او سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چقدر به عشق و یاد محبوب وابسته است، حتی اگر این وابستگی با درد همراه باشد. در نهایت، شاعر ابراز امیدواری می‌کند که روزی محبوبش به یاد او بیفتد، هرچند که او حاضر است هر نوع فشاری را از طرف عشقش تحمل کند.