شمارهٔ ۷۱۰

قافیه: فتم۱۰ بیت

تا در آیینه رویت صنما می‌نگرمکافرم گر به جز از نور خدا می‌نگرم

چشم ظاهر بکنم دیده دل باز کنمتا نگویی به تو از نفس و هوا می‌نگرم

هرچه آید ز تو گر خود همه جور است و جفاهم در آن جور اثر مهر و وفا می‌نگرم

خضر خطت ننماید به من آن چشمه نوشبا وجود لبت از آب بقا می‌نگرم

ترک غمزه کند اخراجم از آن چین دو زلفگر به آهوی دو چشمت به خطا می‌نگرم

تا تو ای کعبه صلا دادیم از بهر طوافنیستم حاجی اگر بر سر و پا می‌نگرم

در ره کعبه گذارم به خرابات افتاداین بصیرت ز کجا بوده کجا می‌نگرم

فکر درمان چه کنی از پی بیماری دلدردمند تو نیم گر به دوا می‌نگرم

می‌رود جانم و جانان ز قفا آشفتهنیست اندیشه بیشم به قفا می‌نگرم

من علی را نستایم به خدایی امااندر آیینه رویش به خدا می‌نگرم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و جذبه الهی سخن می‌گوید. او می‌گوید که هنگامی که به چهره معشوق خود نگاه می‌کند، جز نور خدا چیزی نمی‌بیند و اگر به چیز دیگری نگاه کند، کافر است. او به دنبال باز کردن چشم دلش است تا به زیبایی‌های واقعی پی ببرد و نه فقط به ظواهر. هر چیزی که از معشوق می‌رسد، حتی اگر شبیه جفا باشد، در آن نیز آثار محبت را می‌بیند. شاعر به زیبایی‌های معنوی و روحانی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی با وجود معشوق، به دنبال آب حیات و بقا است. او به غمزه‌ها و جاذبه‌های معشوق اشاره دارد و می‌گوید که خواهان طواف و عشق اوست. در پایان، او تأکید می‌کند که هرچند علی را نمی‌ستاید، اما در زیبایی‌های او، نشانه‌هایی از خدا را می‌بیند. این شعر عمیقاً به عشق، جاذبه‌های الهی و درک معنوی اشاره دارد.