شمارهٔ ۶۸۰

قافیه: یرم۷ بیت

نه همین عشق تو آمد پی تسخیر دلمکه بود مهر تو آمیخته در آب و گلم

جان طلب میکند آن شوخ زن بهر نثارنیم جانیست مرا در کف و زین هم خجلم

وعده قتلم بمن داد رقیبانرا کشتبارها هست بدل زآن بت پیمان گسلم

خون من چیست که آید بقلم در صف حشرکه زناقابلی خویش بسی منفعلم

خرقه و سبحه و سجاده بمیخانه برمتا کند پیر خرابات زعصیان بهلم

لاجرم ابر سیه گردد و طوفان آرداشک و آهی که برآمیخت به هم متصلم

نروم جانت سینا پی دیدار که دوشکرد نور علی آشفته تجلی به دلم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق معشوقش قلب او را تسخیر کرده و او از این احساس رنج می‌برد. او از شکنجه‌های عاطفی ناشی از عشق و وعده‌های ناپایدار رنج می‌کشد و به بیدادگری و بی‌وفایی رقیبان اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به جستجوی آرامش در میخانه و نزد پیرش می‌پردازد و از عشق‌هایی که به او آسیب رسانده‌اند، ناله می‌کند. در نهایت، او از نور عشق و تجلی آن در دلش سخن می‌گوید. در کل، شعر ترکیبی از عشق، درد، و جستجوی آرامش در میان طوفان‌های عاطفی است.