شمارهٔ ۶۶۹

قافیه: انکردم۱۵ بیت

گفتی ز فراق یار چونمچون مردم دیده غرق خونم

بی ماه رخ تو کوکب از چشمریزد ز ستارگان فزونم

در ظلمت هجر راه گم شدای خضر تو باش رهنمونم

تا گشت مسلمم غم دوستدر مدرس عشق ذی فنونم

مگذار بزیر تیغ غیرمغیرت کن و خود بریز خونم

من تشنه و دوست آبحیوانبی یار بیا ببین که چونم

ای حلقه زلف از ترحمزنجیر بیار بر جنونم

گفتا ظفر از منست زلفتپرچم شده گرچه سرنگونم

با جادوی چشم گو خدا راکز ره نبرند از فسونم

رفتی تو و آسمان همیخواستکز این حرکت برد سکونم

تا چشم رقیب شد سرایتصد عین روان شد از عیونم

بر مردم دیده بی جمالتنشتر همه شب زند جفونم

ای شیر خدا زلطف برهاناز منت روزگار دونم

ای ابر مژه بزن زرحمتآبی تو بر آتش درونم

آشفته تو بود گرفتاربگسل تو علاقه جنونم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات خود در فراق یار می‌پردازد و از درد و رنجی که به خاطر دوری محبوبش تحمل می‌کند، سخن می‌گوید. او خود را غرق در اشک و خون می‌بیند و می‌گوید که بدون محبوبش دنیای او تاریک است. شاعر از یار خود می‌خواهد که او را راهنمایی کند و به او کمک کند تا از غم و اندوه رهایی یابد. او همچنین به شدت تشنه یار است و حس می‌کند که بدون او زندگی‌اش بی‌معنا و در حال نابودی است. شاعر ناامیدی و دلتنگی‌اش را به تصویر می‌کشد و از یار می‌خواهد که او را نجات دهد و به او امیدی دوباره ببخشد. در نهایت، او از معشوقش می‌خواهد که با زیبایی و رحمت خود، به درون آتش عشقش آبی بریزد و آزادش کند.