شمارهٔ ۶۶۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ل۱۱ بیت

بغیر من که فتاد است بارم اندر گلکشیده رخت همه همرهان سوی منزل

مرا زاشک روان راه بادیه گل شدبلی بسر نرسد راحله که ره شد گل

اگر نه نوح شود دستگیر با کشتیاز این محیط کشم رخت کی سوی ساحل

بشوق پرتو شمعی ببزم دشمن و دوستبخون خویش چو پروانه ایم مستعجل

خبر زدوست نداری زخود چه باخبریرسی بدوست چو از خویشتن شدی غافل

از آن به است که نقصان بود در اسلامشکسی بکفر شود ملتش اگر کامل

زسر عشق سری نیست خالی از امکانکه پایدار زعشق است عالی و سافل

حکیم گرچه زاسرار حکمت آگاه استاگر زعشق ندارد خبر زهی جاهل

اگر محبت حیدر نباشدت ایشیخعبادت ثقلین ار کنی بود باطل

ترحمی من آشفته را زروی کرمکه بار من بگل افتاد و بارها بر دل

خوش آن برهمن حق جوی فارغ از تثلیثکه کرد بتکده را طوف کعبه مقبل

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تنهایی و غم خود سخن می‌گوید و به حالاتی اشاره می‌کند که در آن دوستان و همراهانش به سفر رفته‌اند و او در بستر اندوه و مشکلات مانده است. او احساس می‌کند که بار سنگینی بر دوش دارد و نمی‌تواند به ساحل نجات برسد. شاعر همچنین به عشق و محبت اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر عشق در دل نباشد، حتی حکمت هم بی‌فایده است. او اعتقاد دارد که عشق به علی (ع) و محبت به او اصل و اساس عبادت است. شاعر از خداوند درخواست رحم و محبت می‌کند و به فکر آن کسانی است که در جستجوی حق هستند و از خرافات دوری می‌کنند. در نهایت، او از آرزوی خود برای کنار گذاشتن بار غم و رسیدن به آرامش سخن می‌گوید.