شمارهٔ ۶۲۳

قافیه: اربخش۱۲ بیت

باغبانت چون صلا در داد در گلزار خویششکر کن ای بلبل شیدا بوصل یار خویش

تا تو ای پروانه هستی نیست از وصلت نصیبتا اثر از شمع بینی محو کن آثار خویش

تا بکی در چاه کنعان اسیر و دردمندگرم کن ای یوسف مصری زنو بازار خویش

فارغم از منت شیخ و برهمن بعد از اینچون گسستم سبحه و ببریده ام زنار خویش

صبحدم بگذر بچین طره طرار دوستدم مزن باد صبا از نافه تاتار خویش

خار عشق تو بدل دارم چه ذوق از گلشنمباغبان منت منه من ساختم با خار خویش

در کش ای منصور دم دارت سزای گفتن استعاشق صادق چرا گوید بکس اسرار خویش

وصف حیدر گوی واعض صحبت دونان بهلافسری بر سر نه و بگسل زسر افسار خویش

تا بگلزار ولای مرتضی شد نغمه سنجلاجرم من عاشقم آشفته بر گفتار خویش

روزه دارم همچو مریم در جهان مادام عمرتا که بگشایم بآب میکده افطار خویش

عقل همسایه بود با نفس و نفس اندر خطاستدل گرفتاری چرا بیند مجرم جار خویش

نفی خور خفاش تا کی کوری خود را بگومنکر فضل علی را گو بکن انکار خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تفاعلات عاشقانه و عواطف انسانی می‌پردازد. باغبان که به گلزارش ندا می‌دهد، بلبل را به شکرگزاری بابت وصال یار خود دعوت می‌کند. شاعر ابراز می‌کند که پروانه اگرچه عاشق شمع است، اما در این عشق هیچ نفعی ندارد و باید خود را از این وابستگی رها کند. او به یوسف مصری اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که در بازار خود خوش باشد. شاعر در نهایت به عشق و فضل علی (علی بن ابی‌طالب) اشاره می‌کند و می‌گوید که عاقل نباید به نفس خود اجازه خطا دهد. در کل، شعر پر از تمثیل و تشبیه‌های عاشقانه است و بیانگر پیچیدگی‌های عشق و رابطه‌های انسانی است.