شمارهٔ ۵۸۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وس۹ بیت

ای ساقی آتش‌دست زآن آب شرار‌انگیزاز خم به سبو افکن از شیشه به ساغر ریز

افسرده دلم مطرب پژمرده گلم ساقیبنشین و بده جامی دستی بزن و برخیز

آتشکده کن دل را زآن شعلهٔ جوالهخضرت بفزا جان را زآن آب شرار‌انگیز

گر شاهد و ساقی هست جشنی کن و خوش بنشینور زاهد و شیخ آمد جهدی کن و هان بگریز

زاهد چه بری حسرت از عشرت میخواراناین عیش خداداد است با حکم قضا مستیز

ساقی چو بود ساده در دست بط و بادهدر آب فکن تقوی بر باد بده پرهیز

ساید نمکم بر دل آن خندهٔ شکربارناسور بود زخمم زآن زلفک عنبربیز

چندان که کند تکفیر شیخم به سر منبرآشفته بگوید باز آن نکتهٔ کفرآمیز

گر مهر علی کفر است سرشارم از آن بادهناچار کند سر زی ساغر چو شود لبریز

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی درخواست می‌کند تا از آب شراری که در خم و سبو است، برایش بنوشاند و دل افسرده‌اش را شاد کند. او به دنبال تجربه شادی و عشق است و بر این باور است که عیش و نوشی که خداوند داده، نباید با عذابی که زاهدان می‌افزایند، تحت تأثیر قرار گیرد. شاعر به زاهدان هشدار می‌دهد که از شادی میخواران حسرت نبرند و از تقوا رها شوند تا بتوانند از لطافت و زیبایی زندگی بهره‌مند شوند. او با اشاره به طبیعت عشق و ارتباطش با علی، به سرشار بودن از عشقی عمیق می‌پردازد و نشان می‌دهد که عشق و می‌خواری بخشی از زندگی انسانی هستند که نباید از آن‌ها ترسید.