شمارهٔ ۵۵۴

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ور۱۳ بیت

تا بدبستان دل عشق شد آموزگارکس زفلاطون عقل می نبرد انتظار

باده که غفلت زده است مست کند هوشیارساقی خاصان بیار آینه کردگار

بیهده نبود نظر وقف رخ هر نگارکاینه رویان شدند مظهر پروردگار

شاهد بزم ار توئی شمع ندارد فروغساقی دور ار توئی باده ندارد خمار

وه چه دیار است حسن کاب و هوایش کندلشکر طفلان در او صف شکن و نی سوار

مردم هشیار را طاقت بار تو نیستبختی سرمست را عشق کشد زیربار

زخم تو گر میزنی مرهم جان پرور استزهر تو گر میدهی به زمی خوشگوار

بر رخ چون آفتاب اژدر گیسو بتابتا ید بیضا کنی معجز موسی بیار

عشق تو تا در دل است منع فغانم نکندیگ نیفتد زجوش تانه نشیند شرار

هستی تو شد غبار آینه یار راآب بریر از مژه تا بنشانی غبار

صبر و قرار و سکون از من مسکین مخواهخواسته آشفته را زلف تو چون بیقرار

دفتر اشعار من غیرت عمان شدهبسکه در مدح سفت خامه گوهر نثار

مدح ولی خدا شمع هدی مرتضیشافع روز جزا حیدر اژدر شکار

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است که از طریق زبان شاعر بیان شده است. شاعر به تصویر جالبی از عشق و محبت پرداخته و عشق را به عنوان معلم دل، یعنی آموزگار احساسات، معرفی می‌کند. او اشاره می‌کند که عقل و فلسفه نمی‌توانند به درستی عشق را درک کنند و تنها بادهٔ عشق می‌تواند هوشیار را مست کند. شاعر از معشوق می‌خواهد که جلوه‌های زیبایی خود را به نمایش بگذارد و به تمجید از او می‌پردازد. او تصریح می‌کند که عشق توسل به جواهرات وجود معشوق است و بی‌کلامی عشق، نیازی به لفاظی ندارد. مضمون این شعر همچنین به قدردانی از محبت و زیبایی‌های روحانی و دنیوی معشوق مرتبط است. شاعر از تحمل بار عشق و گناهان خود سخن می‌گوید و به قدرت عشق اشاره می‌کند که بر روح و جان او تسلط دارد. در پایان، او از حیدر (علی) به عنوان ولی خدا و شفیع روز جواب یاد می‌کند و عشق به او را در دل خود برای همیشه حفظ می‌کند.