شمارهٔ ۵۴

قافیه: ا۷ بیت

مدد ای عشق که مغلوب هوائیم هواتو طبیب و همه محتاج دوائیم دوا

اسم اعظم توئی و دافع آفات و بلاهمتی زآن که گرفتار بلائیم بلا

ابر نیسان تو و ما کشته محتاج به آبکان احسان تو و ما جمله گدائیم گدا

ره حی گم شده مجنون صفتم سرگردانهمگی گوش بر آواز درائیم درا

ما مریضیم و شفاخانه رحمت در تستدردها مزمن و جویای شفائیم شفا

عملی کاو نبود بهر خدا عین ریاستوه که از زمره ارباب ریائیم ریا

عشق آشفته کدام است علی دست خدادست بر دامن آن دست خدائیم خدا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و نیاز به آن است. شاعر از عشق درخواست یاری می‌کند و او را طبیب می‌داند که به همه دردها و آفات درمان می‌دهد. او خود را در وضعیت دشواری می‌بیند که به‌دنبال راهی برای نجات است و در عین حال، به نیازمندی و گدایی از عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که همه بیمارند و به شفای عشق نیاز دارند، و بیان می‌کند که اعمالشان باید خالص برای خدا باشد، نه برای نمایش. در پایان، احساس می‌کند که در پی دستی از خداوند است، که عشق را به‌عنوان نماد آن می‌بیند.