شمارهٔ ۵۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وشمرا۱۰ بیت

بی تو با غیر ندانی که چه شد دوش مرابود بر جای پری دیو در آغوش مرا

حسرت آن بر دوشم بدل افروخت شررسوخت چون شمع زسر تا بقدم دوش مرا

درد سر میکشم از عقل کجائی ساقیقدحی هوش زدا تا ببری هوش مرا

قصه از اژدر موسی مکن و دست کلیمبس بود قصه آن زلف و بناگوش مرا

گو میفکن بسرم سایه دگر سرو سهیگر خرامد بسرا سرو قباپوش مرا

تا لبت تر شده از باده اغیار چو جامهمچو خم خون دل از رشک زند جوش مرا

پرده دیده کنم فرش رهت گر آئیزیب ده از قدمت خانه مفروش مرا

بنگاهی شود آشفته تو را بنده بجانبخرایخواجه بیک نظره و مفروش مرا

خم شده پشت من از بار گنه دستم گیررحمتی بار گران برفکن از دوش مرا

طوطی نطق مرا قوتی ای شیر خداتا نخوانند دگر بلبل خاموش مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به خاطر دوری محبوبش می‌کشد صحبت می‌کند. او به یاد پری (محبوب) و حسرتش می‌افتد و از باری سنگینی که بر دوشش قرار دارد شکایت می‌کند. او از ساقی می‌خواهد که قدحی به او بدهد تا از هوش برود و دردهایش را فراموش کند. شاعر در ادامه به زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر محبوبش بیاید، زندگی‌اش رنگ و بویی دیگر خواهد گرفت. همچنین از بار گناهانش گله‌مند است و از خداوند طلب رحمت و کمک می‌کند تا بار گناهانش سبک شود. در نهایت، از خداوند درخواست می‌کند تا به او قدرتی بدهد که بتواند مانند طوطی سخن بگوید و خاموش نباشد. این شعر احساسات عمیق و عذاب‌های عاشقانه را به تصویر می‌کشد.