شمارهٔ ۵۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رمرا۱۴ بیت

از سر ببرد هوش و خرد آن پسر مرااین چشم شوخ تا چه بیارد بسر مرا

زین سان که جلوه میکند آن مغبچه بدیردر مسجد و حرم تو نبینی دگر مرا

زآن می که میبرد زو جودم سوی عدمساقی از آن شراب بیار و ببر مرا

من شبنم آفتاب جهان تاب چهره اتبا جلوه ات بجای نماند اثرمرا

تا چشم مردمت شده جولانگه ظهورمژگان بمردمک بزند نیشتر مرا

چون پرتو تو شمع شبستان دل بودگو از فلک نتابد هرگز قمر مرا

مرهم که مینهد بدلم جز لبان لعلمجروح کرده است چه تیر نظر مرا

از برق منتی نبرم بهر سوختندر آشیان بس است زآهی شرر مرا

افتاده پر شکسته دلم پیش ناوکششاید زتیر او بدمد بال و پر مرا

گفتم بروز وصل خبر گویمت زهجرغافل که نیست پیش تو از خود خبر مرا

زلفش اگر چه مایه آشفتگی بودآشفته کرده از همه کس بیشتر مرا

سقای آستان تو تا گشته مدعیجز آستین نمانده بر چشم تر مرا

هر چند شاخ بیدم و اید زمن ثمرمدح علی زفیض ازل شد ثمر مرا

من آن سگم که پیر شدم در وفای اوانصاف نیست خواجه براند زدر مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه از یک شاعر است که در آن به احساسات شدید و عاشقانه خود اشاره می‌کند. شاعر از عشق و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و توصیف می‌کند که چگونه زندگی و عقل او تحت تاثیر زیبایی و حضور معشوق قرار گرفته است. او به درد و رنج ناشی از دوری و جدایی اشاره می‌کند و به ساقی می‌گوید که شرابی بیاورد تا این درد را تسکین دهد. شاعر حس می‌کند که زیبایی و نگاه معشوقش او را مجروح کرده و نمی‌تواند از این زخم‌ها رهایی یابد. همچنین، او خود را در مقام وفاداری نسبت به معشوق می‌بیند و از او می‌خواهد که به یاد وفاداری‌اش باشد. در نهایت، شاعر با زبان استعاری به عشق و فراق می‌پردازد و تصویرسازی‌های زیبا از دلتنگی و یگانگی با معشوق ارائه می‌دهد.