شمارهٔ ۴۸۲

قافیه: امیگردد۹ بیت

دوش سودای جنونم بسوی صحرا بردکرد مجنونم و اندر طلب لیلا برد

غافل از اینکه بود در حشم دل لیلیبی سبب شور جنونم بسوی صحرا برد

ساحت خیمه لیلی همه بر مجنون بودمن گمانم که باین کار مرا تنها برد

من زآغاز دل ودین خرد باخته امدزد اول قدم از دست من این کالا برد

عقل را کوه شمردم بره موجه عشقوه که آن سیل دمان کوه گران از جا برد

گرچه سودای دو زلف تو بخاکم افکندسوی معراج مرا جلوه آن بالا برد

وه چه معراج سر کوی علی غیرت عرشکز بلا آدم و هم نوح پناه آنجا برد

ثمر از حب علی جوی نه مهر دگرانکس بجز نخل کی از خار بنی خرما برد

همه سوداست بسودای تو او را نه زیانسر آشفته اگر عشق در این سودا برد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و جنون خود نسبت به لیلا سخن می‌گوید و توجّه دارد که بدون اینکه متوجه شود، در دلی که به لیلا تعلق دارد، به سوی صحرا می‌رود. او بیان می‌کند که از ابتدا دل و خرد خود را باخته و دچار جنون شده است. عقلش را به مانند کوه محکم در برابر عشق می‌داند، اما عشق او را همچون سیلی قوی به سمت خود می‌کشاند. با وجود اینکه هوای محبوبش او را به زمین می‌زند، باز هم به معراج و علو روحی دست می‌یابد. شاعر تأکید می‌کند که فقط عشق به علی و محبت اوست که او را نجات می‌دهد و در نهایت بیان می‌کند که همه چیز در عشق او به محبوبش است و این عشق اگرچه باعث آشفته‌خاطری او شده، در واقع زیان و خطر محسوب نمی‌شود.