شمارهٔ ۴۸۰
پیر میخانه پی دعوت مستان چو درآیدحق کند عفو گناهان در رحمت بگشاید
پرده برجا نگذارد همه افلاک بسوزدآه مستی سحر از سینه سوزان چو برآید
ساقیا ما همه عطشان و تو خود خضر زمانیتو مسیحی و همه خلق چنین مرده نشاید
این چه جلاد که کس از دم تیغش نگریزدوین چه صیاد که وحشی بکمندش بگراید