شمارهٔ ۴۵۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وشند۱۰ بیت

زاهدان را چو بزلف تو سر و کار افتدکار با سبحه و زنار به پیکار افتد

خیز و در کوی مغانش بده ای شیخ بمیچند سجاده و تسبیح تو بی کار افتد

جز ملامت ثمری ایدل شیدا نبریسرو کار تو چو با مردم هوشیار افتد

گرچه زنار بود حلقه آن زلف نژندکاش بر حلق من آن حلقه زنار افتد

شاهدم رقص کنان جلوه کند چون در بزمزاهدان را همگی کیک بشلوار افتد

نیست ممکن که دگر باز برویت بیندنظر هر که برخسار تو یک بار افتد

منع چشمت نتوان کرد که خونم نخورندترک چون مست شود لابد خونخوار افتد

قدر آن صدمه که من میخورم از دل دانیگر سر و کار تو یکروز به بیمار افتد

از سر کوی خود آشفته چه رانی نرودخار در ساحت گلزار بناچار افتد

از غم بی عملی شکوه مکن ای درویشدر صف حشر بحیدر چو سر و کار افتد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زاهدان و روحانیان انتقاد می‌کند و می‌گوید که آنها به جای توجه به دنیا و حقیقت زندگی، تنها مشغول دعا و عبا هستند. او از شیخ می‌خواهد که به بزم مغان برود و از زهد خود دست بردارد، زیرا این زهد او تنها به ملامت می‌انجامد. شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کسی یک بار او را ببیند، جذب او خواهد شد. او همچنین به تاثیر نگاه معشوق بر احساساتش و درد و رنجی که از او می‌کشد، اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید از غم بی‌عملی شکایت کند، زیرا در صف حشر، واقعیت‌هایی نمایان خواهد شد که نشان‌دهنده اهمیت واقعیات زندگی است. در کل، شعر دعوت به رهایی از زهد و توجه به جذابیت‌های زندگی را ترویج می‌کند.