شمارهٔ ۴۲۰

قافیه: رد۸ بیت

خیره شد عشق که از عقلم نیرو برودچون بچوگان بزنی لاجرمت گو برود

سرو آزاده چه حدداشت که آید با توپیش رویت بچه جلوه گل خوشبو برود

با نسیم سحری بود مگر بوی کسیکه چو شمع سحری جانم با او برود

قوت پنجه عشق است ببازوی بتانتو مپندار که این زور زبازو برود

نیکمرد آنکه چو آشفته گریزد بدرتگو بیا زشت که از کوی تو نیکو برود

گرچه بر دشت ختن آهوی مشکین گذردنشنیدم که بمه یک ختن آهو برود

طوطی باغ ولای توام ای شیر خدامهل از گلشنت این مرغ سخن گو برود

از چه از چشم تر من بکناری ای سروسرو گلزار کجا از طرف جو برود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احوالات عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و از عشق به عنوان نیرویی قوی نام می‌برد که عقل را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و انسان را به حالت حیرت و شگفتی می‌برد. او به زیبایی و لطافت عشق اشاره می‌کند، به‌خصوص در مقایسه با گل‌ها و نسیم صبحگاهی. همچنین از قدرت و قوت عشق سخن می‌گوید که در برابر زیبایی‌ها قرار دارد و فرار از عشق را امری مشکل می‌داند. شاعر به معشوق خود می‌گوید که همچون طوطی باغ اوست و خود را از عشق دور نکند. جمع‌بندی اینکه، شعر احساسات عمیق و زیبایی‌های عشق را به تصویر می‌کشد و از قید و بندهای آن سخن می‌گوید.