شمارهٔ ۳۷۳

قافیه: انیدارد۱۰ بیت

اگر جانان زدر آید چه اندیشه زجان باشدکه جان در مجلس جانان متاعی رایگان باشد

توئی با طلعت زیبا درون جامه دیباکه حورا در حریر است و پری در پرنیان باشد

چو خم عمریست در میخانه عشق تو پابرجامدامم خون دل در جوش و مهرم در دهان باشد

مبادا که زاسرار دل من چشم غمازمهمان بهتر که راز عشق از مردم نهان باشد

مقام عشق را گفتن نباشد حد من اماهمیدانم که عرشش فرش راه آستان باشد

سری در پای تو کردم مباد آندم که برگردمروان پایم بسر برنه که مقصود روان باشد

من اندر دجله ی غرقم که بگذشت آب از فرقمچو پیکانم بدل جا کرد کی بیم از کمان باشد

مرا آن ماه گل رو زینت ایوان بود امشبکه گوید گل ببستانت و مه در آسمان باشد

معلق تریکی کوه و دگر آویزه دلهاهمین فرقت زموی فرق تا موی میان باشد

بگفتم تا تنی دارم بود شوقت چو جان در تنغبار تن هوا بگرفت و شوقم همچنان باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به عشق و محبتی عمیق و روحانی می‌پردازد. شاعر به زیبایی معشوق و احساسات درونی‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که عشقش برایش اهمیت زیادی دارد. او از رازهای دل سخن می‌گوید و می‌نویسد که مقام عشق فراتر از کلمات است. عشق او همچون حسی همیشگی و پایدار است و او در آن غرق شده است. شاعر همچنین به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که او به هیچ قیمتی نمی‌خواهد راز عشقش فاش شود. به طور کلی، این شعر به عمق احساسات عاشقانه و دل‌تنگی‌های شاعر نسبت به معشوقش می‌پردازد.