شمارهٔ ۳۶۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: د۶ بیت

بجز از لب تو پسته بجهان شکر نریزدبجز از قد تو از سرو عبیر تر نریزد

نه همین بلعل شیرین خط سبز برفشاندبه شکر لب تو طوطی نبود که پر نریزد

سر خود نهاده آشفته براه زلفت آریچو بصولجان رسد گوی چگونه سر نریزد

زحدیث درد هجران بنویسم ار حدیثینبود شبی که کلکم بورق شرر نریزد

من خاکی ار زحیدر نکم طمع نشایدکه سحاب آب بر گل نتواند ار نریزد

اسدالله آنکه نامش چو برند در نیستاننشود که پنجه از بیم ز شیر نر نریزد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و بی‌نظیری عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر با اشاره به لب‌های معشوق و قد او، بیان می‌کند که هیچ چیز در دنیا به شیرینی و زیبایی آن‌ها نمی‌رسد. او همچنین از درد و رنج ناشی از جدایی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که شب‌ها تا چه حد غم و آتش در دلش وجود دارد. در نهایت، شاعر به تواضع و خاکی بودن خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که او از بزرگی و عشق خود به معشوق نمی‌تواند چشم‌پوشی کند. به طور کلی، شعر موضوعاتی چون عشق، زیبایی، غم جدایی و هویت شاعر را بررسی می‌کند.