شمارهٔ ۳۶۱

قافیه: مبراید۸ بیت

ماراست دوست یک دو جهان جمله دشمنندیک سینه پیش نه همه گر تیر میزنند

ای سرو سرفراز که در باغ دلبریآزاد خلق و دست تعلق بدامنند

بگذر بسومنات تو بت روی سیم تنتا نقش بت زبتکده کفار برکنند

مرهم از آن دو لب مطلب دغدار عشقکاینان بزخم خلق نمک میپراکنند

گفتم چه پیشه اند دو چشمت بغمزه گفتایشان برای کشتن مردم معینند

لبریز شد زباده عشق تو جام دلبر گو بشیخ و شحنه که آن جام بشکنند

نام تو برد مطرب و در بزم صوفیانمن گوش بر سماع و همه چشم بر منند

آشفته احولان نشناسند سر حقشاید اگر بدیده احمد نظر کنند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوعاتی چون عشق، دشمنی، و زیبایی پرداخته است. او به دوستان و دشمنان اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی کسانی که به ظاهر دوست هستند، ممکن است دشمنی کنند. همچنین به محبوبی با زیبایی اشاره می‌کند که در باغ عشق درخشان است و دیگران به او دل بسته‌اند. شاعر از عشق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید و اظهار می‌کند که چشمان محبوب برای کشتن دل‌ها کار می‌کنند. در نهایت، او به بزم صوفیان و عشق خود اشاره کرده و بیان می‌کند که در این عالم، بسیاری از مردم حقیقت را نمی‌شناسند و شاید با دیدن جمال الهی، متوجه شوند.