شمارهٔ ۳۵۶

قافیه: ازارد۱۱ بیت

خامه تا نقش تو مصور کردعشق بر حسن تو نماز آورد

همچو شیطان رجیم شد زازلهر که بر خاک پات سجده نکرد

با تو زهر مذاب شیرین استبی تو قند و شکر نشاید خورد

صدف بحر صنع را نازمکاینچنین گوهر ثمین پرورد

گر زخار مژه نیندیشیدیده فرشی براه تو گسترد

همه دلها گریخت در مویتچشم مست تو بسکه عربد کرد

روی دلدار کی عیان بینیتا نخیزی تو از میان چون گرد

قول ناصح چو باد و عشق آتشآتشم کی زبان گردد سرد

آدمی کاو نه دوستدار علیستآدمی روست نی زنست و نه مرد

طایف کعبه بی ولای علیگو بگرد مقام و رکن مگرد

دل آشفته راست درد دواگو بمیرد طبیب از این درد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عمق عشق و ارادت به معشوق می‌نویسد. او بیان می‌کند که عشق به معشوق آن‌قدر ارزشمند است که هر چیز دیگر بی‌معناست. معشوق چنان زیباست که سجده بر خاک پای او به نوعی عبادت است و همراهی با او میوه‌ای شیرین از عشق را به همراه دارد. شاعر از قدرت و شگفتی موی معشوق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که بی‌حب علی، ولای او به هیچ‌چیز نمی‌ارزد. او همچنین به درد دل‌های آشفته انسان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون وجود عشق، زندگی مفهوم واقعی خود را از دست می‌دهد. این شعر به تصویر کشیدن عشق عمیق و ارادت به معشوق و اهمیت ولایت علی و نقش آن در زندگی انسان‌ها می‌پردازد.