شمارهٔ ۳۵۲

قافیه: یرد۱۴ بیت

در همه عمر ار شبی وصل میسر شودحیف ندارم گرم عمر بر این سر شود

هر که چو منصور رفت بر سر سودای حقبر سر دارش چه باک گر زستم سر شود

آتش سینا بخواست کشته قبطی بسوختتا ارنی گو کلیم باز کجا بر شود

بوالعجب ای نور عشق تا تو کدام اختریکز تو مه و مهر را چهره منور شود

خاک درمیکده مایه اکسیرهاستهر که مس آنجا فکند لاجرمش زر شود

کعبه زلفین یار گو بدلم در مبندبام حرم را به ببین جای کبوتر شود

آنچه تو خوانیش کفر غایت ایمان ماسترانده مردود شیخ پیر قلندر شود

گوهر مقصود عشق زود بر آرد بکفهر که در این بحر ژرف نیک فروتر شود

پیکر مطبوع دوست لایق تصویر نیستبت بود و بشکنش هر چه مصور شود

اشک چو نیسان ببار هر شبه زابر مژهتا که همه قطره ات لؤلؤ و گوهر شود

قدرت پروانه چیست پر زدن و سوختنعاشق آتش بگو تا که سمندر شود

هر که بطوفان دهر عشق شدش بادبانزآب کران تا کران پاش کجا تر شود

خصم اگر لشکری است دوستی شاه و بساز تن روئین چه کم گردم خنجر شود

کوه گنه هیچ نیست بر دل آشفته بارحیدر صفدر اگر شافع محشر شود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به مضامین عشق، وصال و معنویت می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگر در طول عمرش شبی فرصت وصال فراهم آید، حیف است که وقت را بیهوده بگذراند. همچنین اشاره می‌کند که همچون منصور که جانش را در راه حق فدای کرد، انسان باید از ترس مرگ نترسد. او عشق را نوری می‌داند که به انسان نور و زیبایی می‌بخشد و در این زمینه از محبت و بازیابی هویت حقیقی صحبت می‌کند. شاعر به اهمیت صوفیانه میکده و جاذبه عشق اشاره کرده و می‌گوید که کعبه زلف معشوق نباید در دلش بند باشد. او به کفر و ایمان در عشق نیز اشاره کرده و تأکید می‌کند که گنج عشق باید به دستان انسان برسد. به همین ترتیب، از قدرت پروانه برای سوختن و عشق حقیقی سخن می‌گوید و دوستی را بر دشمنی ترجیح می‌دهد. در نهایت، او می‌گوید که بار گناهان بر دل آشفته چیزی نیست، چرا که اگر حیدر صفدر شافع قیامت باشد، انسان می‌تواند امیدوار به بخشش باشد.