شمارهٔ ۳۱۷

قافیه: ازیبود۱۱ بیت

آن چه گل بود که در شهر ز بستان آمدوین چه سرو است که از باغ به ایوان آمد

گل کجا بذله کشد دلکش و چون سرو چمدسرو کی رفت چنین نغز و خرامان آمد

بجز آن لؤلؤ خندان بعقیق لب اومعدن لؤلؤ کی لعل بدخشان آمد

شاید ار سرو چو صوفی بدر آید بسماعزآنکه بلبل بچمن مست و حدی خوان آمد

پرده دار حرم جاه تو شد ماه زفخرخود بدرگاه تو با پیکر عریان آمد

تو نشستی بسمند و همه مردم گفتندبر سر باد صبا تخت سلیمان آمد

میرسد تیغ بکف بر سر من پنداریبت پیمان شکنم بر سر پیمان آمد

زلف خم در خمش افتاد بکف آشفتهسر سودازدگان باز بسامان آمد

آبی ای ساقی مستان تو بر آتش بفشانکاین ثناخوان بدرت با لب عطشان آمد

پیر آتشکده عشقی و من هندویتسجده کوی توام غایت ایمان آمد

در سحاب مژه ام موج زند سیل سرشگگو به کشتی بنشین نوح که طوفان آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با توصیف زیبایی‌های یک معشوق به توصیف گل و سرو می‌پردازد و به تفاوت‌های آن‌ها اشاره می‌کند. او از زیبایی‌های چهره معشوق، مانند لب‌های عقیق و لؤلؤ سخن می‌گوید و به حال و هوای عاشقانه‌ای که از عشق به وجود آمده پرداخته است. شاعر همچنین به احساسات و دردهای خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشقش چقدر عمیق و شورانگیز است، به طوری که او را به سجده در برابر معشوق وامی‌دارد. در پایان، از طوفانی درون و بیرون خود سخن می‌گوید و به یاد نوح و کشتی‌اش اشاره می‌کند که به نوعی علامت امید و نجات در میانه طوفان‌هاست. شعر به نوعی بیانگر عشق، زیبایی، و التهاب‌های روحی و عاطفی شاعر است.