شمارهٔ ۳۱۰
وقت آنست که بیرون فکنی رخت از کاختنگ شد خانه ببر رخت سوی باغ فراخ
سزد ار یار گل اندام بگلزار چمدسرو بالای سهی قد بنشین گو در کاخ
تا بکی صورت گل نقش کنی بر دیواربود اکنون که بچینی گل سوری از شاخ
گو نواسنج شود بلبل شیدا در باغزاغ تا چند نشنید بگلستان گستاخ
توبه در فصل گل آشفته زمستان مطلبمی بده کم نرود گفته زاهد بصماخ