شمارهٔ ۲۹۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ست۹ بیت

مرا حدیث شکفتی است در کمال غرابتکه از گدای طریقت بشه رسید مهابت

بکوی عشق عجب میکنی زعجز سلاطینگدای او بشه از عجز کرده شد زغرابت

نثار خاک در دوست میکند دو جهانرادعای عاشق صادق اگر کنند اجابت

بیک مناظره عشق مانده است فلاطونمگو که رای حکیمان بود قرین اصابت

چه غم که عاشق تو زنده پوش بیسرو پاشدفروغ عشق بس او را پی دلیل نجابت

بود چه بار گران بار عشق روی تو یا ربکه کوه تاب نیاورد با هزار صلابت

زدیدنت برقیبان چسان حسد نبرم منکه دل بدیده حسد میبرد زفرط رقابت

برغم غیر زد آشفته جامی از می وصلتدعای خسته‌دلان می‌رسد گهی به اجابت

علی است نایب اول ولیک صادر دومبه غیر عشق که دارد به جای عقل نیابت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالات و احساسات عاشقانه پرداخته است. شاعر از تجربه‌ای عجیب و شگفت‌آور در مسیر عشق و طریقت صحبت می‌کند و به عظمت و قدرت عشق اشاره دارد. او به مقایسه عشق و عجز سلاطین می‌پردازد و بیان می‌کند که گدای عشق به سادگی به مقام و جایگاه بلند می‌رسد. همچنین به وصف عشق و عواطف عاشقانه می‌پردازد و نشان می‌دهد که این عشق می‌تواند بر همه مشکلات و رنج‌ها غلبه کند. شاعر به ارزش دعای عاشقانه نیز اشاره می‌کند و بیان می کند که عشق بالاتر از عقل و حکمت است. به طور کلی، شعر بیانگر زیبایی‌ها و دردسرهای عشق است که می‌تواند انسان را به بالاترین درجات روحانی برساند.