شمارهٔ ۲۸۵

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: است۱۴ بیت

نوبهاری ظریف و دل بند استباد را روح راح پیوند است

وه که از گریه های ابر بباغصبحدم غنچه در شکرخند است

بار هجر تو بر دل مشتاقبر سر کاه کوه الوند است

وه که بر عاشقان بود گلخنبی تو گلشن سمرقند است

آنچه ساقی بجام ریخت بنوشهان نگوئی که چون یا چنداست

مطرب باغ بلبل عاشقشور در بوستان درافکنده است

پرده دل درید زخمه عشقرگ چنگش بموی پیوند است

من وآن سنبل دو زلف سیاهباغبان از بنفشه خرسند است

نرود دل زحلقه زلفتچه کند مرغ پای در بند است

باغبان گو زسرو ناز منازکی کجا اینچنین برومند است

گفتمش کی رسد بوصل لبتدل مسکین که آرزومند است

گفت جانش رود بر جانانهر که او کرد تن پراکند است

کیست جانان علی حقیقت عشقکافرینش از او برومند است

بسکه وصف شکر لب تو نوشتکلک آشفته را ثمرقند است

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به زیبایی و لطافت بهار و عشق می‌پردازد. شاعر به وصف شادی و طراوت بهار می‌پردازد که با گریه ابرها و خوشحالی غنچه‌ها همراه است. او از دلتنگی و جدایی از معشوق سخن می‌گوید و معشوق را به گلستانی شبیه می‌کند که بدون او خالی و بی‌روح است. همچنین، شاعر به بی‌قراری دل عاشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او چنان نیرومند است که توان فرار از زلف محبوب را ندارد. او در نهایت به حقیقت عشق و زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و احساساتش را به شکل زیبایی در قالب شعر بیان می‌کند.