شمارهٔ ۲۳۵

قافیه: اکاویخت۱۰ بیت

از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویختیا مگر خوشه انگور که از تاک آویخت

ملک از آه من افروخت چراغ ار نه زچیستاین قنادیل که بر کنگر افلاک آویخت

همچو شاهین که خورد خون کبوتر بچگانطایر تیر تو بر این دل صد چاک آویخت

این کمندی که تو ای ترک کمانکش داریسر صد رستم و سهراب بفتراک آویخت

هر دلی برد بچستی نگه طرارتدر خم زلف تو ای دلبر چالاک آویخت

زاهد از بیم تف گرمی آتش بفسردرند میخانه در آن آب طربناک آویخت

مست قلاش بمی خرقه و سجاده بشستشیخ از وسوسه در سبحه و مسواک آویخت

گر شکایت بکند کس زفریب شیطاندل آشفته بآن غمزه ناپاک آویخت

تا مگروا رهدم نفس از آن رنگ و فریبدل بدامان نبی صاحب لولاک آویخت

آنکه از تیغ جهانسوز علی نایب اوبرق در خرمن کفار چو خاشاک آویخت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصویرهای زیبا و نمادین، اشاره به جلوه‌های عشق و تاثیر آن بر دل و روح دارد. او با تشبیه‌های مختلف، مانند آویختن خوشه انگور از تاک و تاثیر چراغی که از آه او روشن شده، نشان می‌دهد که عشق می‌تواند زندگی و روح را پرنور کند. همچنین به تضاد بین زاهد و رند اشاره می‌کند؛ زاهد از ترس آتش دوزخ به ناچاری به زندگی خشک و بی‌روح گرایش دارد، در حالی که رند در میخانه غرق لذت و شادی است. در نهایت، شاعر عواقب فریبنده دنیا و شیطانی را که دل‌ها را به سوی خود جلب می‌کند، یادآوری کرده و به امید پناه بردن به محبت و حمایت پیامبر از گمراهی‌ها می‌پردازد. شعر به طور کلی بیانگر پیچیدگی‌های عشق، فریبندگی دنیا و جستجوی حقیقت است.