شمارهٔ ۲۰۳

قافیه: اییمنیست۸ بیت

بی‌تو نتوانم نشستن تاب تنهاییم نیستبی‌حضورت لحظهٔ برگ شکیباییم نیست

عشق و رسوایی به هم هم‌خانه آمد از ازلعاشقم من عاشق و پروا ز رسواییم نیست

سرو چون آن قامت موزون تو در باغ دیدپست شد در خاک و گفتا پای بالاییم نیست

گر برآرم ناله‌ای در بوستان از شوق نوبلبلان باغ را تاب هم‌آواییم نیست

گر بفرمایند خوبان سجده بر آتش مرابا خداوندان معنی رای خودراییم نیست

گر نهی صد کوه بر کاه وجودم می‌برملیک اندر بار هجرانت تواناییم نیست

طبع من جز بر مدیح مرتضی مایل نشدگر شدم آشفته اما طبع هرجاییم نیست

بر جحیمم کرد مالک عرضه بهر تجربتگفت با حب علی اندر تو گیراییم نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و تنهایی شاعر در غیاب معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که بدون حضور محبوبش نمی‌تواند تحمل کند و از تنهایی رنج می‌برد. عشق و رسوایی همواره با هم همراهند و شاعر خود را عاشق می‌داند که از رسوایی نمی‌هراسد. همچنین به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند که همچون درختان باغ است و اگر بخواهد شکایت کند، بلبلان باغ نمی‌توانند هم‌صدای او شوند. او به قدرت و تسلط خود در برابر مشکلات اشاره می‌کند اما در جدایی از محبوبش احساس ناتوانی می‌کند. در نهایت، شاعر به عشق به علی اشاره کرده و می‌گوید که عشق به او در وجودش نهفته است.