شمارهٔ ۱۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایمرا۹ بیت

باز دامان که زداین آتش سودای مراکه بود شور دگر این دل شیدای مرا

زلف بر آتش رخسار تو دامان میزدمشتعل کرد از آن آتش سودای مرا

یار خورشید و تو خفاش و منش حربایمزاهد انکار مکن دیده بینای مرا

باغبانا زگل و سرو کناری گیریگربه بینی بچمن نو گل رعنای مرا

نای بربندد و برگل نکشد نغمه هزارگر دهد گوش بسودای تو غوغای مرا

گفتمش از بت و زنار ندارم خبریگفت بر چهره ببین زلف چلیپای مرا

آتش عشق تو سرزد زگریبانم دوشسوخت چو شمع سحرگاه سراپای مرا

باز دیوانه و زنجیری زلفین تو شدتا چه افتاد دگر این دل دانای مرا

غیر از آن زلف که بر گردن دل سلسله بستکی کس آشفته برنجیر کشد پای مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از آتش عشق و شور و شوقی که به دلیل معشوقش در دل دارد، سخن می‌گوید. وی احساس می‌کند که زلف معشوقش مانند آتش بر چهره‌اش می‌افتد و این زیبایی آتشین، دل او را مشتعل کرده است. شاعر به تضاد بین خود و معشوق اشاره می‌کند و از درد و رنجی که عشق به او داده، صحبت می‌کند. او از زاهدان می‌خواهد که چشم خود را به روی حقیقت نگذارند و زیبایی‌های عشق را ببینند. در پایان، شاعر به زنجیر و دیوانگی اشاره می‌کند و می‌گوید که زلف معشوقش او را اسیر کرده و او دیگر نمی‌تواند از عشق بریده شود.