شمارهٔ ۱۲۱۵

قافیه: یزی۱۰ بیت

زاهد ز آب میکده پرهیز می‌کنیتیغ ریا به سنگ فسون تیز می‌کنی

رطل گران ز باده چو لبریز می‌کنیدل را ز موج فتنه سبک‌خیز می‌کنی

دل می‌کنی شکار به مژگان جان‌شکافجان را اسیر زلف دلاویز می‌کنی

مطرب بزن به پرده عشاق ناخنیگر ساز نغمه طرب‌انگیز می‌کنی

از زلف یار می‌رسی ای باده مشک‌بویناسور دل به نفخه گل‌بیز می‌کنی

نام رقیب زآن لب شیرین چو می‌بریزهری‌ست از فسون شکرآمیز می‌کنی

آویخته به زلف تو آشفته سرنگونتحقیق گر ز مرغ شب‌آویز می‌کنی

خون عراق و فارس به یک غمزه ریختیآهنگْ ترک من سوی تبریز می‌کنی

آشفته گرچه وصف بتان است کار تومدح علی و آل علی نیز می‌کنی

مدح علی چگونه کنی با زبان لالکی وصف بحر قطره ناچیز می‌کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به نقد زاهدانی پرداخته که از لذت‌های دنیوی فاصله می‌گیرند اما در عین حال به تزویر و ریا می‌پردازند. او با به کار بردن استعاره‌ها و تشبیه‌ها، به زیبایی باده و زلف محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که دل را به راحتی به دام می‌اندازد. شاعر با اشاره به تأثیرات عشق و آشتی‌های عاطفی، بر تضاد میان روحانیت و دنیاداری تأکید می‌کند و از مشکلات ناشی از عشق و ستمی که بر دوش عاشقان و اهل حقیقت است، سخن می‌گوید. در نهایت، او به علی و آل او اشاره می‌کند و می‌پرسد چطور می‌توان عظمت آن‌ها را با تُن‌های ناقص وصف کرد.