شمارهٔ ۱۱۳۲

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: الی۱۲ بیت

به شهر مصر از خجلت ببندد دکه حلواییاگر آن پستهٔ شیرین به شکرخنده بگشایی

کساد مشک و عنبر در ختا و چین کنی عمداگره از زلف مشکین گر به راه باد بگشایی

بپوشد مه به رخ پرده چو تو پرده برانداریرود سرو از چمن بیرون چو تو با ناز بازآیی

به خوبی ای صنم طاقی وحید عصر و آفاقیمسخر شد چو آفاقت بزن نوبت به یکتایی

چو دل بر نیکوان بستی وداع عقل و دین می‌کنحدیث عشق گر خواندی بشوی اوراق دانایی

ز رسوایی نیندیشد کسی کاو عشق می‌ورزدکه از آغاز شد هم‌خوابه با هم عشق و رسوایی

به جامم زهر اگر ریزی چو شهد از شوق می‌نوشمکه حنظل چون شکر گردد به کامم چون تو فرمایی

به یک بوسه علاجم کن ز عناب می‌آلودتکه از عناب می‌آید علاج درد سودایی

بدان چستی که آهن را برد آهن‌ربا از جابه یک غمزه تو دل زآهن‌دلان شهر بربایی

می گلگون بده ساقی غنیمت دان دم باقیکه می‌بخشد فراقت از غم دنیا و دنیایی

چرا زلفت پریشانت مرا آشفته‌تر داردگر از زنجیر هر دیوانه می‌بیند شکیبایی

کمند شاه را مانی ز بس خم در خمی ای موعلی کاو را مسلم گشته در آفاق مولایی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت محبوبی اشاره دارد که عشق و زیبایی او باعث می‌شود چیزهای عادی به نظر بیایند و ارزش خود را از دست بدهند. شاعر بیان می‌کند که حتی در شهر مصر، به دلیل زیبایی او، دکان حلوایی می‌بندد و اشاره به عواید عشق و رسوایی دارد. او همچنین بر تأثیر عمیق عشق بر عقل و دین تأکید می‌کند و می‌گوید که کسانی که عشق می‌ورزند، از رسوایی‌ها نمی‌ترسند. عشق به محبوب، شاعر را به جایی می‌رساند که حتی زهر را به شهد و تلخی را به شیرینی تعبیر می‌کند. در نهایت، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که با یک بوسه و یک غمزه، دلش را فریب دهد و او را از اندوه دور کند. این شعر به طور کلی مورد عشق و زیبایی، درد و لذت‌های عشق پرداخته است.