شمارهٔ ۱۱۰۰

قافیه: انی۱۰ بیت

سودای تو هر شب کشدم بر سر کوئیچون آینه هر لحظه کنم روی بروئی

کی یکسر مو جان زفسون تو برد دلکامیخته سحر تو بر هر سر و موئی

امشب بکجا میروی ای سرو خرامانکاز هر بن مژگان رود از یاد تو جوئی

جز کنج در میکده ما را نبود کنجمن غیر تو هرگز نکنم روی بسوئی

من خوی نگردانم و روی از تو نپیچمترکانه تو هر لحظه برائی و بخوئی

چون عود اگر سوخته ام بوی خوشم نیستدر آه من از زلف تو آمیخته بوئی

ای سینه سیمین تو مگر نقره خامیای دل تو در آن سینه مگر آهن و روئی

ای محتسب از عاقبت خویش بیندیشروزی که زنی سنگ تغافل بسبوئی

از هو بجز از نام علی هیچ مجوئیدصوفی بعبث چند زنی هائی و هوئی

افکنده سر آشفته بمیدان ارادتشاید که شمارند زچوگان تو گوئی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس عاشقانه و آرزوی شاعر برای معشوقه‌اش است. شاعر هر شب به یاد معشوق در کوی او سر می‌برد و همچون آینه پیوسته به روی او نگاه می‌کند. او از قدرت سحر و جذبه‌ی معشوق سخن می‌گوید و از اینکه چطور در دل او جا دارد. شاعر از معشوقه‌اش می‌پرسد که به کجا می‌روی و به یاد او، چشمانش پر از اشک می‌شود. او به میکده‌ای که در آنجا با معشوقه‌اش است اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس غیر از او برایش اهمیت ندارد. شاعر خود را همچون عودی می‌داند که اگر سوخته باشد، هنوز بوی خوشی از خود دارد. او از دل و سینه‌اش می‌پرسد که آیا آنها نیز بی‌احساسند و در آخر به محتسب توصیه می‌کند که به عاقبت کار خود بیندیشد و بر اهمیت عشق و یاد علی تاکید می‌کند. در نهایت، شاعر از عشق و ارادت خود به معشوق یاد می‌کند.