شمارهٔ ۱۰۵۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایتی۱۰ بیت

تا که به مصر نیکویی سکه زدی به دلبرییوسف مصری‌ات ز جان بسته میان به چاکری

نوبت سلطنت بود دعوی معجزه بکنختم به توست نیکویی چون به نبی پیمبری

در غم سیم طلعتت اشک چو زر بود مراما و تو هر دو را سزد دم زدن از توانگری

مطرب خوش‌نوا بخوان شاهد کشمری بچمساقی پارسی بده باده صاف خلری

چهر چو گنج شایگان جان ببری به رایگانچون که به دوش افکنی طره چو مار چمبری

زنده شوند از طرب کرده کفن به تن قباگر تو به خاک کُشتگان همچو مسیح بگذری

منع نظر ز منظرت عاشق خسته را مکنتا که ز باغ حسن خود در همه عمر برخوری

آدمیان و وحشیان جمله اسیر بند توزیبدت ار به جادویی دل ببری تو از پری

جلوه‌کنان به بتکده، ای بت سیم‌تن بیاتا چو خلیل بشکنی جمله بتان آذری

شکوه مکن ز چشم او گر همه ریخت خون دلآشفته خون‌خور افتد ترک چو گشت لشکری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی یوسف اشاره دارد و از دل‌باختگی شاعر نسبت به او سخن می‌گوید. شاعر به زیبایی و جاذبه‌های یوسف می‌بالد و از دلخوشی‌هایی که عشق او به او می‌دهد، صحبت می‌کند. او تأکید می‌کند که زیبایی یوسف باعث خواستگاری و عشق مردم و حتی موجودات دیگر شده است. هرچند که هیچ چیزی نمی‌تواند بر سر راه عشق واقعی او قرار بگیرد، شاعر از یوسف می‌خواهد که چشمانش را از روی عاشق خسته نگیرد و با اشاره به جنبه‌های معنوی و معجزه‌آسا، از او خواستار قربانی شدن به خاطر عشق است. شاعر در پایان به قدرت عشق و زیبایی اشاره کرده و می‌گوید که عشق می‌تواند حتی مردگان را زنده کند و دل‌تنگی‌ها را درمان کند.