شمارهٔ ۱۰۵۱
تو که پرچمی ز عنبر به فر از ماه داریچه غمی ز دود آه دل دادخواه داری
مه ماهیت بحکمند و بکوب نوبت حسنتو که جمع چون سلیمان همه دستگاه داری
چه بلندی ای خم زلف مگر که شام هجریکه بسایه آفتاب و به پناه ما داری
زچه رو گیاه مهرت نزند زباغ دل سرتو که بر عذار چون مهر زخط گیاه داری
شکنند قلب یاران همه صف کشیده مژگانزچه عالمی نگیری تو که این سپاه داری
چه غم اردو ترک چشمت بخورند خون عاشقکه زمست سر زد اینها نه تو خود گناه داری
پی دیدنتدهم سر نکنی اگر چه باوربکن امتحان بخنجر اگر اشتباه داری
ببضاعت قلیلم فکنی نظر نه باللهتو که صد چو یوسف مصر اسیر چاه داری
بسم ان دو دست مخضوب بدادخواهی حشرکه بخون خویش آشفته تو ده گواه داری
دل پرگناه را نیست غمی زهول محشرکه علی و آل او را همه جا پناه داری