بخش ۶۷ - شگفتی جزیرۀ تاملی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۸ بیت

سوی تاملی شاد خوار آمدندبه نزدیک دریا کنار آمدند

پر انبوه مردم یکی جای بودهمه بومشان باغ و کشت و درود

مگر آب خوش کان ز باران بدیبدلشان در اندوه و بار آن بدی

چو بر روی چرخ ابر دامن کشانشدی چون صدف های لولو فشان

همه کوزه و مشک ها در شتاببکردندی از قطر باران پر آب

چو باران نبودی جگر تافتهبُدندی لب از تشنگی کافته

بپرسید ازیشان یل نامدارکه باران نبارد چه سازید کار

بتی را نمودند و لوحی بهمز مس لوح و آن بت ز چوب بقم

بر آن لوح چون خط یویانیانچهل حرف و شش هیکل اندر میان

به باران چو داریم گفتند کامبرآریم این لوح و بت را به بام

پس این لوح و بت را به سر برنهیمنیایش کنان دست بر سر نهیم

برهنه زن و مرد هر سو بسیازاری زده بر میان هر کسی

بگرییم و آریم چندان خروشکه دریا و کُه گیرد از ناله جوش

همان گه بر آید یکی تیره ابرکند روی گردون چو پشت هژبر

چنان زآب دیده بشوید زمینکزو موج خیزد چو دریای چین

یل نیو گفتا کنون کایدریمکنید این که بی آزمون نگذریم

نگیرد چنین چاره گفتند سازجز آن گه که باشد به باران نیاز

کنون کآبمان هست ده ره بهمگرآییم ناید یکی قطره نم

خلاصه

هوش مصنوعی: جمعیتی شاد از خیابان‌ها به کنار دریا آمدند. در میان انبوه مردم، باغ‌ها و کشتزارهایشان دیده می‌شد، اما کمبود آب و باران آنها را نگران کرده بود. وقتی باران نمی‌بارید، همه در تشنگی و ناامیدی به سر می‌بردند. یکی از جوانمردان، ناچار از مردم پرسید که در صورت عدم بارش باران چه باید کرد. آنها به بت و لوحی اشاره کردند که به نظر می‌رسید برای طلب باران ساخته شده است. روی آن لوح، نوشته‌ای شبیه به خط یونانی وجود داشت و آن بت را عزم کردند که به بام برده و نیایش کنند. مردم، با اشک و ناله زیاد، به دعا مشغول شدند تا باران ببارد. ناگهان ابرهای تیره‌ای بر آسمان نمایان شدند و زمین را با بارش خود شست‌وشو دادند. جوانمرد گفت که باید به این روش ادامه دهند و امیدوار بود که دیگر نیازی به این نوع از دعا نباشد. به این ترتیب، باران آغاز شد و همه برای نجات از تشنگی آرزومند بودند.