بخش ۲۰ - آگاهى یافتن ویرو از بردن شاه ویس را

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۱۹ بیت

چو ویرو از شهنشاه آگاهی یافتز تارم باز گشت و تیره بشتافت

چو او آمد شهنشه بود رفتهبه چاره ماهرویش را گرفته

هزاران گوهر زیبا سپردهبه جای او یکی گوهر ببرده

بخورده با پسر زنهار شهرونهاده آتش اندر جان ویرو

دل ویرو پر از پیکان تیمارهم از مادر هم از خواهر به آزار

هم از باغ وفا رفته بهارشهم از کاخ صفا رفته نگارش

حصارش درج و در افتاده از درجکنارش برج و ماه افتاده از برج

چو کان سیم بود از ویس جانشقضا پرداخته از سیم کانش

اگرچه کان سیمین بی گهر شدز گوهر چشم او کان دگر شد

دل ویرو ز هجران بود نالاندل موبد ز جانان بود بالان

گهی بارید چشمش بر گل زردگهی نالید جانش از غم و درد

چنان بگسست غم رنگ از رخانشکه گفتی از تنش بگسست جانش

جدایی پردهٔ صبرش بدریدز مغزش هوش چون مرغی بپرید

بسی نفرید بر گشت زمانهکه کردش تیر هجران را نشانه

ازو بستد نیازی دلبرش رابه خاک افگند ناگه اخترش را

ولیکن گرچه با ویرو جفا کردبدان کردار با موبد وفا کرد

ازو بستد دلارام و بدو دادیکی بیداد برد از وی یکی داد

یکی را خانهٔ شادی کَشُفتهیکی را باغ پیروزی شکفته

یکی را سنگ بر دل خاک بر سریکی را جام بر کف دوست در بر

خلاصه

هوش مصنوعی: ویرو پس از آگاهی از وضعیت شهنشاه، به سرعت به سمت او بازگشت. اما شهنشاه پیش از رسیدن او رفته و ماهروی خود را به چنگ آورده بود. شهنشاه هزاران گوهر زیبا برای او فرستاده و به جای او تنها یک گوهر را برداشته بودند. دل ویرو به خاطر درد و غم ناشی از جدایی از مادر و خواهر و همچنین فقدان باغ وفا و کاخ صفا شکسته بود. غم و اندوه او به حدی بود که گویی جانش از تنش جدا شده و با هر بارش اشک بر گل زرد، در دلش درد و غم بسیاری بود. جدایی او را به شدت آزار می‌داد و صبرش را از بین برده بود. در این میان، با اینکه ویرو مورد بی‌رحمی قرار گرفت، موبد نسبت به او وفادار ماند. عشق و جدایی برای هر یک از آنها به شکلی متفاوت به نمایش درآمده بود، به طوری که زندگی برخی به شادی کشیده و زندگی برخی دیگر به ناامیدی ختم شده بود.