شمارهٔ ۹ - به مناسبت اخراج مورگان شوستر آمریکایی از ایران

۲۰ بیت

ننگ آن خانه که مهمان ز سر خوان برود (حبیبم)جان نثارش کن و مگذار که مهمان برود (برود)

گر رود «شوستر» از ایران رود ایران بر باد (حبیبم)ای جوانان مگذارید که ایران برود (برود)

به جسم مرده جانی، تو جان یک جهانیتو گنج شایگانی، تو عمر جاودانی

خدا کند بمانی، خدا کند بمانی!

**********

شد مسلمانی ما، بین وزیران تقسیمهرکه تقسیمی خود کرد به دشمن تقدیم

حزبی اندر طلبت بر سر این رأی مقیمکافریم ار بگذاریم که ایمان برود

به جسم مرده جانی...الخ

مشت دزدی شده امروز در این ملک وزیرتو در این مملکت امروز خبیری و بصیر

دست بر دامنت آویخته یک مشت فقیرتو اگر رفتی از این مملکت عنوان برود

به جسم مرده جانی...الخ

شد لبالب دگر از حوصله پیمانۀ مادزد خواهد به زمختی ببرد خانۀ ما

ننگ تاریخی عالم شود افسانۀ مابگذاریم اگر «شوستر» از ایران برود

به جسم مرده جانی...الخ

سگ چوپان شده با گرگ چو لیلی و مجنونپاسبان گله امروز شبانی است جبون

شد به دست خودی این کعبۀ دل کن فیکونیار مگذار کز این خانۀ ویران برود

به جسم مرده جانی...الخ

تو مرو گر برود جان و تن و هستی ماکور شد دیدۀ بدخواه ز همدستی ما

در فراقت به خماری بکشد مستی مانالۀ عارف از این درد به کیوان برود

به جسم مرده جانی...الخ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و نگرانی‌های شاعر دربارهٔ وضعیت اجتماعی و سیاسی ایران اشاره دارد. شاعر نگران است که با رفتن برخی افراد و ارزش‌های انسانی از کشور، ایران به فساد و تباهی دچار خواهد شد. او به جوانان و مردم توصیه می‌کند که مراقب اوضاع باشند و نگذارند کشورشان به دست غفلت و بی‌مسئولیتی وجدان‌های بیدار از دست برود. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که هرچند زندگی و هویت ملی در خطر است، اما نباید تسلیم شد و باید برای حفظ کشور و ارزش‌ها تلاش کرد.