شمارهٔ ۶۵ - گریه

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمناست۱۲ بیت

مگو چه سان نکنم گریه، گریه کار من استکسی که باعث این کار گشته، یار من است

متاع گریه به بازار عشق رایج و اشکبرای آبرو و قدر و اعتبار من است

شده است کور ز دست دل جنایتکاردو دیدهٔ من و دل هم جریحه‌دار من است

چو کوه غم پس زانو به زیر سایهٔ اشکنشسته منظرهٔ اشک آبشار من است

به تیره‌روزی و بدروزگاری‌ام یک عمرگذشت و بگذرد این روز روزگار من است

میان مردم ننگین من آنقدر ننگینشدم که ننگ من اسباب افتخار من است

تگرگ مرگ بگو سیل خون ببار و ببرتو رنگ ننگ که آن فصل خوش بهار من است

مدام خون دل خویشتن خورم زین رهمعیشت من و از این ممر مدار من است

به سر چه خاک به جز خاک تعزیت ریزمبه کشوری که مصیبت زمامدار من است

بدان محرم ایرانی اول صفر استکه قتل نادر ناکام نامدار من است

فشار مرگ که گویند بهر تن پس مرگبه من چه من چه کنم روح در فشار من است

تدارک سفر مرگ دید عارف و گفتدر این سفر کلنل چشم‌انتظار من است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عمق افسردگی و غم شاعر اشاره دارد. او از درد و رنجی صحبت می‌کند که گریه و اشک، به‌عنوان بخشی از تجربه‌ی عشق و اعتبارش، بخشی از زندگی‌اش شده‌اند. شاعر احساس می‌کند که در میان مردم به ننگین‌ترین حالت خود رسیده و این ننگ، به نوعی به او افتخار می‌بخشد. او از روزهای سخت و بد روزگاری که سپری کرده، صحبت می‌کند و به مصیبت و مرگ اشاره می‌کند. در نهایت، او به یاد قتل نادر و تأثیر آن بر زندگی‌اش می‌پردازد و این سفر مرگ را به نوعی انتظار می‌داند. این شعر به طور کلی بیانگر درونی‌گرایی عاطفی و تفکر عمیق شاعر درباره‌ی زندگی و مرگ است.