شمارهٔ ۳۳ - حال دل

قافیه: رمیگوید۷ بیت

حال دل با تو مرا اشک بصر می‌گویدراز پنهان من از خانه به در می‌گوید

سر زد از کوه مرا ناله ولی در گوششگویی آهسته سخن لال به کر می‌گوید

در خم باده فتم تا نکشم ننگ خمارزانکه النار و لا العار پدر می‌گوید

حرف قحط است مگر باز به منبر واعظاز قضا و قدر و عالم ذر می‌گوید

بوالبشر یک غلطی کرد که شیطان تا حشرذی‌حق است ار بد از افراد بشر می‌گوید

دست دادند به هم ریشهٔ ما را کندندحال امروز به از تیشه تبر می‌گوید

این سخن گر بنویسند به زر جا داردالحق عارف سخن سکه به زر می‌گوید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر احساسات عمیق شاعر را به تصویر می‌کشد. او از دل‌تنگی و رازهای پنهان خود سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که ناله‌هایش به گوش کسی نمی‌رسد. شاعر در حال سرمستی و خماری به سر می‌برد و بر تنهایی و ننگ خود می‌افزاید. او انتقادی به وعاظ می‌کند که حرف‌های بی‌محتوا را از سر قضا و قدر می‌زنند و همچنین به اشتباهات بشر از زمان آدم و ابلیس اشاره می‌کند. در نهایت، او بر اهمیت سخن عارفان تاکید می‌کند و می‌گوید که این سخن‌ها ارزشمند و مانند طلاست.