شمارهٔ ۸۴ - در قناعت و آزادگی

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: انست۹ بیت

آلودهٔ منت کسان کم شوتا یک شبه در وثاق تو نانست

راضی نشود به هیچ بد نفسیهر نفس که از نفوس انسانست

ای نفس به رستهٔ قناعت شوکانجا همه چیز نیک ارزانست

تا بتوانی حذر کن از منتکاین منت خلق کاهش جانست

زین سود چه سود اگر شود افزوندر مایهٔ نفس نقص نقصانست

در عالم تن چه می‌کنی هستیچون مرجع تو به عالم جانست

شک نیست که هرکه چیزکی داردوانرا بدهد طریق احسانست

لیکن چو کسی بود که نستانداحسان آنست و سخت آسانست

چندان که مروتست در دادندر ناستدن هزار چندانست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر به اهمیت قناعت و دوری از منت گذاری اشاره می‌کند و بیان می‌کند که انسانی که همواره در پی جلب رضایت دیگران باشد، حقی بر او نخواهد بود. او تأکید دارد که نفس باید به قناعت عادت کند چرا که در این حالت، انسان به آرامش می‌رسد و بسیاری از چیزهای نیک و باارزش در دسترس او خواهد بود. همچنین، شاعر تأکید می‌کند که احسان در دادن به دیگران نیکوست، اما اگر کسی را نداشته باشیم که چیزی را از ما بگیرد، در واقع احسان حقیقی و آسان در نیکو بودن کمتر خواهد بود. در نهایت، شاعر یادآور می‌شود که انسان باید به عالم باطن و جان خود توجه کند و از دنیا پرستی و منت جویی دوری کند.