غزل شمارهٔ ۹۸
هرچه با من کنی روا باشدبرگ آزار تو کرا باشد
چون تو در عیش و خرمی باشیگر نباشد رهی روا باشد
چند گویی که از بلا بگریزکه ره عشق پر بلا باشد
از بلای تو چون توان بگریختچون دلم بر تو مبتلا باشد
با بلا و غم تو عرض کنمگر جهان سر به سر مرا باشد