غزل شمارهٔ ۳۱۶
این همه چابکیّ و زیباییاین چنین از کجا همیآیی
چون مه چارده به نیکوییچون بت آزری به زیبایی
مه نخوانم تو را معاذاللهمه نهانست تا تو پیدایی
ماه سرد و ترست و رنگآمیزشبرو و بیقرار، هرجایی
کی توان کردنت همی مانندکه تو خورشید عالمآرایی