غزل شمارهٔ ۲۹۴
الحق نه دروغ محتشم یارینازت بکشم که جان آن داری
ناز چو تویی توان کشید ای جانبا این همه چابکی و عیاری
با روی تو در تفکرم کایزداز رحمتت آفرید پنداری
در عشق تو گردنان گردون راگردن ننهم همی ز جباری
گر سر به فلک برم روا باشدچون سر به کسی چو من فرود آری
چون عاشق زار تو شدم باریاز من مستان به خیره بیزاری
مفروش مرا چو کردم ای دلبرغمهای ترا به جان خریداری
نگذارمت ار به جان رسد کارمتا بیسببی مرا تو نگذاری
گر برگردم نه انوری باشماز تو بدو صد ملامت و خواری