غزل شمارهٔ ۲۷
یارب چه بلا که عشق یارستزو عقل به درد و جان فکارست
دل برد و جمال کرد پنهانفریاد که ظلم آشکارست
گر جان منست ازو به جانممن هیچ ندانم این چکارست
ناید بر من خیال او هیچوین هم ز خلاف روزگارست
کارم چو نگار نیست با اوزان بر رخ من ز خون نگارست
زو هیچ شمار برنگیرمزیرا که جفاش بیشمارست