گنج

غزل شمارهٔ ۲۴۳

به عمری آخرم روزی وفا کنبه بوسی حاجتم روزی روا کن
جفا کن با من آری تا توانیتو همچون روزگار آری جفا کن
به رنجم از تو رنجم را شفا باشبه دردم از تو دردم را دوا کن
چو در عشق تو سخت افتاد کارمتونیز این راه بی‌رحمی رها کن