غزل شمارهٔ ۲۲
کارم ز غمت به جان رسیدستفریاد بر آسمان رسیدست
نتوان گلهٔ تو کرد اگرچهاز دل به سر زبان رسیدست
در عشق تو بر امید سودیصد بار مرا زیان رسیدست
هرجا که رسم برابر مناندوه تو در میان رسیدست
این آب ز فرق برگذشته استوین کارد بر استخوان رسیدست