غزل شمارهٔ ۲۰۸
گر عزیزم بر تو گر خوارمچه کنم دوستت همی دارم
بر دلم گو غمت جهان بفروشبا چنین صد غمت خریدارم
سایه بر کار من نمیفکنیاین چنین نور کی دهد کارم
هیچ گل ناشکفته از وصلتهجر تا کی نهد به جان خارم
گویمت جان من بیازاریور تو جانم بری نیازارم
خویشتن را بدین میار چو منخویشتن را بدان نمیآرم
گویی ار جز خدای دارم و توانوری از خدای بیزارم
هم تو دانی که این چه دستانسترو که شیرین همی کنی کارم