غزل شمارهٔ ۱۷۸
کرا در شهر برگویم غم دلکه آید در دو عالم محرم دل
دلی دارم همیشه همدم غمغمی دارم همیشه همدم دل
دل عالم نمیدانم یقین داناز آن افتادهام در عالم دل
دلی و صد هزاران آه خونینز حد بگذشت الحق ماتم دل
کنار مرحمت ار باز گیریبه خرواران فرو ریزم غم دل